پیشگیری از جذام

امروزه با دسترسی به درمان موثر احتیاجی به جدا کردن جذامی ها از خانواده شان نمی باشد. با معالجه مرتب، موارد عفونی اغلب در مدت ۶ ماه کاملا از وجود باسیل های عفونت زا پاک می شوند، گرچه ممکن است تعداد کمی باسیل زنده برای سالها در بدن باقی بمانند. گرچه نحوه انتشار جذام شناخته نشده اما امکان دارد انتشار از طریق ضد عفونی قطره ای باشد.

بیماران جذامی می توانند جهت درمان در بیمارستان های معمولی پذیرفته شوند و بدون اینکه خطر آلودگی سایر بیماران در بین باشد به درمان آنها رسیدگی شود. گاهی لازم است بیمار جذامی جهت درمان عوارض مثل ایرید وسیکلیت، کاتاراکت، تغییر شکل دست و پا و یا وجود راکسیون شدید نسبت به داپسون در بیمارستان پذیرفته می شود.

عوامل اصلی پیشگیری از جذام

۱- درمان فوری تمام موارد یافته شده و ادامه درمان برای مدت لازم

۲- معاینه مرتب افراد خانواده بیمار، که حداقل سالی یکبار باید انجام شود. پوست بدن بیمار بخصوص ران ها، لمبرها و بازوها را باید در نور مناسب کاملا بررسی نمود. هرگونه ضایعه جدید پوستی باید یادداشت شود و از آن بیوپسی به عمل آمده و اسمیر تهیه شود.

۳- به تمام نوزادانی که در خانواده جذامی متولد می شوند باید واکسن (ب ث ژ) تزریق شود.

۴- در مناطق جذامی باید اصلاحاتی در خانه سازی به وجود آید. بهتر است در هر اطاقی در خانه بیش از دو نفر زندگی نکنند. توالت و سیستم فاضلاب و آب بایستی بهداشتی بوده و به طریقه صحیح ساخته شوند. برای استحمام وجود حمام یا حداقل یک دوش لازم می باشد. قبل از کشف داروهای ضد جذام تمام بیماران را در آسایشگاه هایی جداگانه از مردم نگه میداشتند.

یعنی ابتلا به جذام لپرومتوز از طریق عطسه و سرفه بیمار انجام گیرد، احتمالا خطر فقط محدود به ۶ ماه اول معالجه باداپسون می باشد. افراد گروه بهداشتی که با چنین بیمارانی سروکار دارند در صورتی که صورتشان را با ماسکی بپوشانند احساس اطمینان بیشتری می کنند.

گروه های بهداشتی وظیفه دارند هر بیمار جذامی را تحت نظر گیرند و افراد خانواده اش را در فواصل زمانی مشخص معاینه نمایند و مواظب باشند که بیمار جذامی طبق دستور پزشک و به طور منظم داپسون مصرف نمایند. دلیلی وجود ندارد که چرا این بیماری هنوز همانند عهد قدیم موجب اضطراب و وحشت نوع بشر است. با انجام معالجات صحیح و اجرای دستورات بهداشتی بایستی در صدد کنترل و شاید حتی ریشه کن کردن جذام باشیم.