تاریخچه عینک و عینک آفتابی

مخترع اولین لنزهای عینک ناشناخته است. گفته می شود سنکا، تراژدی روم (۴سال قبل از میلاد مسیح) از یک لیوان آب به عنوان ذره بین برای خواندن کتاب استفاده کرده است.
گزارش شده است که راهبان در قرون وسطی از گوی شیشه ای به عنوان عینک ذره بین برای خواندن استفاده می کردند.

بیشتر مورخان معتقدند که اولین شکل عینک توسط راهبان یا صنعتگران پیزا در حدود سالهای ۱۲۸۵ در ایتالیا تولید شده است. این عدسی های بزرگ، برای خواندن، مانند دو شیشه ذره بین کوچک عمل می کنند و به اتصالات استخوانی، فلزی یا چرمی تعبیه شده اند که می توانند در پل بینی تعادل برقرار کنند.

نخستین نمایشنامه هنری شناخته شده در استفاده از عینک، نقاشی Tommaso da Modena’s در سال ۱۳۵۲ بود. نقاشی او به دست راهبان رسید و یک راهب از ذره بین استفاده کرد، اما دیگری عینک.

عینک های اولیه، فقط برای درمان هیپروپیا و پرزبایوپی استفاده شدند ولی عینک های میوپی خیلی دیرتر، حدود اوایل دهه ۱۴۰۰، ظاهر شدند.

تاریخ عینک

اولین کمک بینایی، به نام سنگ خواندن، حدود سال ۱۰۰۰ میلادی اختراع شد. سنگ خواندن، مانند یک گوی شیشه ای بود که در بالای مواد خواندن برای بزرگنمایی حروف گذاشته شده بود. اولین عینک چشم در حدود سال ۱۲۸۴ در ایتالیا اختراع شد. تصور می شد که Salvino D’Armate مخترع آنها بود.

مخترع شیشه

Salvino D’Armate اغلب با اختراع اولین عینک های چشم در حدود سال ۱۲۸۴ مورد اعتبار قرار گرفت. اولین عینک برای هایپروپی تجویز شد و بر روی پل بینی قرار گرفت. عینک آفتابی همانطور که می دانیم در سال ۱۹۲۹ توسط سام فاستر اختراع شد. او این کار را با استفاده از فیلتر قطبی سازی انجام داد و آن را در کشور آتلانتیک سیتی وولورث به مردم فروخت. شیشه، پلاستیک و پلی کربنات مواد مورد نیاز برای لنز عینک هستند. شیشه ماده اصلی عینک است. زیرا از وضوح نوری بسیار خوبی برخوردار است، اما لنزهای شیشه ای در نسخه های قوی تر می توانند بسیار سنگین باشند. لنزهای پلاستیکی بسیار سبک تر از شیشه هستند اما به راحتی خراشیده می شوند. سبک ترین و باریک ترین ماده لنز عینک، پلی کربنات است که به آن CR-39 گفته می شود.

پیشرفت های بعدی عینک

در قرن هفدهم مردم اصل لنزهای مقعر و محدب را شناختند. عینک هایی را می توان با لنزهای منفرد تولید کرد که برای دید از فاصله یا نزدیک از نظر دید درست باشد و یا می توان آنها را با لنزهای چند وجهی تولید کرد که هم فاصله و هم خواندن را درمان کند. از شیشه مقعر برای درمان نزدیک بینی استفاده می شد، به طوری که پرتوهای نور منحرف می شدند. از لنزهای محدب برای کمک به درمان دوربینی استفاده می شد، به طوری که اشعه های نور همگرا باشند.

لنزهای استوانه ای که برای درمان آستیگماتیسم مورد استفاده قرار گرفت توسط سرجورج ایری در سال ۱۸۲۵ اختراع شد. از لنزهای دو کانونی می توان برای نزدیک بینی و پرزبایوپی استفاده کرد. آنها اولین بار توسط بنیامین فرانکلین در سال ۱۷۸۴ ابداع شد.

قاب عینک

اولین معابد قاب عینک توسط صنعتگران اسپانیایی در دهه ۱۶۰۰ ساخته شده است. آنها نوارهای ابریشمی یا رشته ای را به قاب می چسبانند و آنها را روی گوش کاربر حلقه می کردند. انواع جدید عینک توسط مبلغان اسپانیایی و ایتالیایی به چین انجام شده است. چینی ها به جای ساخت حلقه، وزن های فلزی کوچکی را به رشته ها وصل کردند. در سال ۱۷۳۰ ادوارد اسکارلت، معابد سفت و سخت را طراحی کرد که در بالای گوشهای مصرف کننده قرار بگیرد.

 

عینک نامناسب ممکن است به چشم شما آسیب برساند، بنابراین لنزها باید توسط چشم پزشک یا اپتومتریست تجویز شده و توسط یک پزشک متخصص ماهر ساخته شوند.